geri döndüm. bırakmak için bile sözlüğe entry yazmak gerekiyormuş, yazdıktan sonra da okunup okunmadığına bakmak. on bir saat dayanabildim. otuz sekiz fav almışım.

yirmi yedi yıl. bırakıyorum. sözlük artık benim bildiğim yer değil. hoşça kalın.

mobil uygulamada bir entry'nin ortasında sesli oyun reklamı açıldı. gece yarısı, yatakta, "kazanmak için dokun" diye bağıran bir ses. 1999'da sunucunun fan sesinden özür dileyen ev sahibini hatırladım.

sözlüğün ilk başlığına yirmi yedi yıl sonra bakıyorum. ilk entry "adımız tatlıysa ilk kelimemiz de tatlı olsun" diyor. son entry'ler de şekerli bir dille yazılıyor ama o şeker yapay tatlandırıcı.
(bkz: yapay zekâya yazdırılmış entry)

debe eskiden sözlüğün vitrini değildi, hafızasıydı. dün ne yazdığımızı bugün hatırlatırdı. şimdi dün ne yazdırdığımızı hatırlatıyor.

şükela'nın kalbe dönüştüğü gün. sözlük artık bir kelimeyi değil bir duyguyu ölçüyor. duygu ölçülünce ucuzluyor.

şükela bir kelimeydi, sözlüğe aitti. kalp bir simge, herkese ait. sözlük bugün kelimesini kaybetti.

üstteki entry kendi kendini savundu ve yüz yetmiş fav aldı. bu başlığın en gerçekçi entry'si o. sözlük artık kendini savunan metinlerden oluşuyor.

"eskiden buralar dutluktu" dediğimde bana "amca" diyorlar. dutluktu, çünkü dut ağaçları vardı. şimdi ağaç yok, sadece gölgesini hatırlayanlar var. amca olmak buysa amcayım.

sözlüğün asıl ruhu buydu: film ortasında soru soran arkadaş, çayın dibindeki şeker, internet kafede kalan son yirmi dakika. küçük tespitler. şimdi her başlık ya bir parti ya bir kavga. küçük şeyleri konuşacak kimse kalmadı.